fotografije
Producenti: Ad hok teatar i Udus
Po knjizi Borislava Pekića "Skinuto sa trake" - dnevničke zabeleške i razmišljanja 1954 – 1983.
B. Pekić / B. Brđanin
Igra:
Duško Mazalica
Režija:
Goran Damjanac
Dramatizacija:
Branko Brđanin Bajović
Adaptacija teksta, scenografija i kostim:
Goran Damjanac i Duško Mazalica
Video i ton:
Ognjeg Popović
Muzika:
Albert B. Savić
Majstor svijetla:
Srđan Marinković
Saradnik na projektu:
Predrag Panić
Producent:
Jakov Amidžić
Rođen je 4. februara 1930. godine u Podgorici. Od 1948. do 1953. je bio na izdržavanju kazne u KPD Sremska Mitrovica i KPD Niš kao pripadnik SDOJ. Studirao je eksperimentalnu psihologiju na Filozofskom fakultetu Beogradskog univerziteta.
Radio je od 1958. do 1964. godine kao dramaturg i scenarista u filmskoj industriji i bio je autor brojnih filmova. Prema njegovom tekstu Dan četrnaesti snimljen je film koji je predstavljao Jugoslaviju 1961. godine na filmskom festivalu u Kanu.
Prvi roman, Vreme čuda, objavljuje 1965. godine. Od 1971. godine živio je i radio u Londonu.
Najznačajnija djela: Hodočašće Arsenija Njegovana, Uspenje i sunovrat Ikara Gubelkijana, Odbrana i poslednji dani, Kako upokojiti vampira, Zlatno runo, Besnilo, Godine koje su pojeli skakavci, 1999, Atlantida, Sentimentalna povest britanskog carstva, Novi Jerusalim i mnoga druga. Autor je oko 30 dramskih dela za pozorište, radio i televiziju, između ostalih, Generali ili srodstvo po oružju, 186. stepenik i Kako zabavljati gospodina Martina.
Mnoga njegova djela, najviše zahvaljujući Ljiljani Pekić, objavljena su posthumno, a cijela građa spisa i audio traka još čeka da bude istražena i objavljena.
Djela su mu prevedena na engleski, nemački, francuski, italijanski, španski, holandski, poljski, češki, slovački, mađarski, rumunski, retoromanski, makedonski, slovenački, albanski.
Bio je jedan od osnivača, potpredsjednik i član Glavnog odbora Demokratske stranke u Srbiji.
Borislav Pekić je preminuo 2. jula 1992. godine u Londonu.
Pokrovitelji:
XXIII susreti kazališta/pozorišta BiH
Ministarstvo prosvjete i kulture RS
Inspirisan Beketovom monodramom "Krapova poslednja traka" od scenski nefunkcionalnog teksta, koji se odlikuje isključivo verbalnim karakterom, bez radnje, reditelj Damjanac uspeo je da stvori predstavu.
Jednoličan, pripovedački ritam razbio je podelom Pekićevih zapisa u tri dela. Jedni do publike dopiru sa magnetofonske trake koja je u funkciji Pekićevog dnevnika, druge izgovara introvertni pisac skriven iza debelih stakala svojih naočara, povučen i ranjiv, dok su treći izraz piščevog bunta i glumac dok njih govori lucidan je, slobodan i jak. Ovako postavljen tekst postaje i scenski zanimljiv. Pekić je u dijalogu sa svojim zapisima, u sukobu sa samim sobom. No, sve bi bilo uzalud da nema glumca koji će to da izvede.
Duško Mazalica jedan je od retkih banjalučkih glumaca koji uvek daju celog sebe. Ima nečega toplog u toj neobičnoj pojavi što sa njegovim glumačkim sazrevanjem postaje sve dominantnije i sve više pleni sa scene. Prijatan glas, sjajna dikcija i, među današnjim mladim glumcima, tako redak pripovedački dar, uz to još i čarobne ruke koje ožive sve što dotaknu, kao i moć brze transformacije, učinili su da publika barem uživa u davno zaboravljenom poetskom pozorištu. Da li su na sceni videli pravog Pekića, kakav je bio, ili umetničku viziju reditelja i glumca, postaje manje bitno. Piščeva kritika društva, odnosno države, politike, umetnika, sebe, nas ili, jednostavno, čoveka uopšte, pronašla je put do svesti gledaoca, a taj put bio je pun igre, i to je jedino važno! Poeziju predstave upotpunjuje i muzika Alberta Savića.
Usamljeni, živi saksofon potiče igru glumca, u određenim trenucima čak i ulazi u dijalog s njim. Njegovim prisustvom na sceni, predstava je dobilana punoći, a samim tim i na kvalitetu.
Scenografija u predstavi je svedena, estetski prihvatljiva i, što je najvažnije, maksimalno funkcionalna. Kostim, takođe.
Video, za koji se pobrinuo Ognjen Popović, najčešće predstavlja blagu ilustraciju atmosfere teksta sa trake i upotpunjuje sliku, na nekim mestima je pomalo banalan (preuzeta scena iz filma "Tarzan"), ali zato na drugim vrlo maštovit (originalna scena: pesnik s crvenim šalom, koja pojačava Pekićevu kritiku kvazi pisca).
U današnje vreme, kada se pozorište kod nas svelo na hladno, zastarelo i komercijalno sa jedne strane, a vulgarno savremeno, kom je jedini cilj da šokira, s druge, postavljanje Pekića na scenu od starne dva mlada čoveka može se smatrati za izraz hrabrosti. Njihov cilj nije da u pozorište sateraju što više praznih glava koje žude za jeftinom zabavom. Oni žele da izgrade publiku za pozorište koje tek treba da dođe, jer nakon ovolike banalizacije i zloupotrebe pozorišta, izvesno je da ono mora doživeti promenu. Kada će se ta promena dogoditi, ne zavisi od pozorišnih glavešina ove zemlje. To zavisi, isključivo i jedino, od mlade krvi koja je spremna da uzavri, pa čak i po cenu da to vrenje bude uzalud, a uzalud, to svi znamo, nikad nije!
Jelena Medić